صدای کشدار ترمز ماشین را شنید و خودش رو روی صندلی عقب ولو کرد. دیگر چیزی نفهمید. حتی در مقابل سوال راننده که پرسید: کجا تشریف می برین؟ نتوانست حرفی بزند. فقط دست در جیب پیراهمش کرد و نشانی مطب دکتر مرادی را به راننده نشان داد.

*در هیاهوی شهر، در حالی که از شیشهء باران زدهء تاکسی بیرون زا تماشا می کرد، اتفاقات نیم ساعت گذشته را مرور کرد. به یاد جسم لاغر و تکیدهءمرضیه افتاد که روی تخت شماره 8 آی سی یو دراز شده بود و کلی سیم و سرم و چیزهای دیگر به صورت و دستهای مهربانش آویزان بود. همهء امیدش روی تخت بیمارستان خوابیده بود و همه از او قطع امید کرده بودند. این را پرستار با هزار مقدمه چینی برایش گفته بود: "آقای کیانی! ما همهء تلاشمون رو کردیم، اما متاسفانه آخرین باری که دکتر مرادی خانم شما رو معاینه کردن، نظرشون این بود که دیگه به هوش نمیآن." یادش آمد که چه سر و صدایی راه انداخته بود و به زور نشانی مطب دکتر مرادی را از پرستار گرفته بود. مگر می شد به همبن سادگی از مرضیه قطع امید کرد؟ مرضیه همهء امید او بود.

*با صدای راننده به خودش آمد: "آقا بفرمایین! اینم همون هیئتی که آدرسش رو داده بودین. راستی! ما رو هم توی این شبهای فاطمیه دعا کنین!" با تعجب چشم های از حدقه بیرون زده اش را به طرف شیشهء باران زدهء تاکسی چرخاند تا نقطه ای را که راننده اشاره می کرد ببیند. روی یک پارچهء مشکی بزرگ نوشته بود:

هیئت متوسلین به حضرت زهرا سلام الله علیها

دوباره به سمت راننده برگشت. با تعجب برگهء نشانی هیئت را که ظهر توی مسجد از یک نفر گرفته بود، در دست راننده دید. دست کرد توی جیبش و علاوه بر یک اسکناس دو هزار تومانی، برگهء نشانی مطب دکتر مرادی را هم که لابلای اسکناسها جا خوش کرده بود بیرون کشید.

*روضه تمام شده بود. مداح هیئت داشت دعا می کرد. لرزش موبایل را توی جیب شلوارش حس کرد. گوشی را آرام از جیبش درآورد. شمارهء بیمارستان بود!

- الو بفرمایید!...

- الو آقای کیانی! مژده بدین! خانومتون به هوش اومدن! زودتر خودتون رو برسونید!...

* فرشته راهنما بال گشود و به آسمان دوم اوج گرفت. فرشته های دیگر هم سراسیمه از پشت سر حرکت می کردند.

فرشته های موکل آسمان دوم، از دیدن قنداقهء کودک در دستهای فرشتهء راهنما با شوقی وصف ناشدنی به طرف آنها هجوم آوردند.

اما با نزدیک شدن به کودک، حزن عجیبی دلهایشان را فرا می گرفت. فرشتهء راهنما که حال فرشته های دیگر را دید گفت:

" عزیزان، نگران نباشید. این حزن و این اشکی که با دیدن این کودک به شما دست داده، طبیعی است،علت آن را هم نمیدانم، اما هر فرشته ای که او را میبیند، حالش همینطور میشود."

فرشته ی راهنما این را گفت و دوباره به سمت آسمان سوم اوج گرفت.

*فطرس ملک نگاهی به آسمان انداخت، ار دور هاله ای نورانی در حال نزدیک شدن به او بود. سال ها از تبعید او به این جزیره میگذشت. جزیره ای دور افتاده در آسمان سوم. بال و پر نداشت. خدا اراده کرده بود که فطرس، فرشته ی مقرب خود را به این جزیره تبعید کند و بال و پر او را بگیرد. حالا فطرس داشت با ناامیدی نزدیک شدن هاله نور را تماشا میکرد که کم کم تشخیص داد گروهی از فرشتگان هستند. انگار قنداقه کودکی را در آغوشی گرفته و میبرند. فطرس در دلش احساس حزن عجیبی کرد. از همان فاصله ندایی برای فرشتگان فرستاد : عزیزان، این منم، فطرس، فرشته ی مقرب الهی، چه میکنید؟ این کودکی که با خود میبرید کیست؟ فرشته ها با شنیدن صدای فطرس، نگاهی به پایین انداختند. فرشته ی راهنما در حالی که اشک میریخت گفت: فطرس عزیز، این قنداقه حسین، فرزند فاطمه دختر پیامبر خداست. و این خزن و اندوهی که اکنون پیدا کرده ای از محبتی است که در دل نسبت به این کودک عزیز داری، نگران نباش!

فطرس رو به آسمان های بالایی کرد و خداوند را خطاب کرد: خدایا! سالهاست که در این گوشه از عالم زندانی شده ام. اگر این کودک برای تو و پیامبرت عزیز است، تو را به حق او سوگند میدهم که بال و پرم را به من ببخشی.

هنوز جمله ی فطرس تمام نشده بود که بال و پر او دوباره جان گرفت. فرشته راهنما گفت :

"فطرس عزیز! خداوند به خاطر این کودک تو را از این جزیره نجات داد. بال بگشا و با ما همراه شو!

دختر پیامبر برای دیدن کودک دلبندش بی تابی میکند."

فطرس ملک سراسیمه خودش را رساند به مجلس.

*مداح داشت روضه ی عصر عاشورا را میخواند. جمعیت با صدای بلند داشتند اشک میریختند. فطرس ملک شروع کرد به نوشتن ؛ ...

برداشتی آزاد از:

مستدرک الوسایل ج10 ص410